تنظیم اسمزی 10 ژنوتیپ گندم در تنش خشکی

چکیده:

خشکی یک مشکل جهانی است که تولید گیاهان را به شدت تهدید می کند. گندم غذای اصلی 35% از

مردم جهان می باشد، در حالیکه 60% از اراضی جهان در مناطق نیمه خشک قرار دارند. مقاومت به خشکی

گندم تحت کنترل چندین ژن بوده و عملکرد نهایی گندم در مزرعه در نتیجه تنظیمات فیزیولوژیکی در شرایط

اثرات متقابل محیطی است. بررسی مکانیزم های فیزیولوژیکی مقاومت به خشکی در ژنوتیپ های گندم از

اهمیت ویژه ای در یافتن ژن های مقاومت بوده و پایه ای برای اصلاح گیاهان می باشد. در این بین تنظیم

اسمزی مهمترین جزء دستگاه مقاومت به خشکی است. در این آزمایش تنظیم اسمزی ژنوتیپ های گندم، با

کاشت 10 ژنوتیپ در گلدان و در رطوبت های مختلف خاک (45، 55، و 75 % ظرفیت زراعی)، مطالعه شد.

نتایج به این شرح بود: 5 ژنوتیپ دارای محتوی پتاسیم بالاتری در 75% رطوبت بودند. 5 ژنوتیپ در رطوبت 55

% محتوی قندهای محلول بیشتری داشتند. محتوی پرولین در 5 ژنوتیپ در رطوبت 75%، بالاتر بود. 5 ژنوتیپ

دارای مقادیر کمتر مالون دی الدهید در رطوبت 45% و در مرحله گیاهچه ای بودند. تنظیم اسمزی ژنوتیپ های

مختلف در رابطه با محتوی مواد محلول بحث شد.

منبع:

Colloids Surf B Biointerfaces, 2006, 47: 132-1

سایت گندم ایران